Over Leontes

English teacher & Applied Linguist. Studied English Language and Culture and the Applied Linguistics MA at the University of Groningen. Technology enthusiast. Cryptocurrency investor.

Engels op de uni? Doe maar niet.

Ja, ik heb net 4 jaar in het Engels gestudeerd.

We moeten stoppen met Engels op de universiteit, zolang we nog lesgeven op de middelbare school zoals we doen.

Ik was het (bijna) eens met de studente geschiedenis die vandaag in 1Vandaag reageerde in het item over Engels op de universiteit. Scholieren die net van het VWO of HAVO komen denken inderdaad dat ze erg goed zijn. Sommigen zijn dat ook, mede dankzij honderden uren Netflix, maar de meesten eigenlijk niet.

Want VWO Engels is niet hetzelfde als WO Engels. Afgezien van het feit dat de docent slecht Engels spreekt (maar ja, wat is “slecht Engels”), is het niveau van de artikelen vaak vele malen hoger dan het Guardian artikel wat gebruikt wordt in een eindexamen. Het zit vol vakjargon, extreem lange en complexe zinnen, en gebruikt taal wat je niet tegenkomt op TV. Voor studenten is deze stap te groot: we eisen een X aantal ECTS voor een BSA (waar ik voorstander van ben!), we willen af van de zesjes cultuur, en we willen dat mensen een bestuursfunctie doen want dat is goed voor je CV. Daar komt nog een vreemde taal bovenop.

Het kost studenten veel meer tijd om in de vreemde taal te studeren en om in de vreemde taal de nieuwe stof te verwerken. Een voorbeeld: een “gewone” vwo leerling hoeft maar één keer uitgelegd te worden wat de geschiedenis van Frankrijk is. Een leerling aan het twee talig onderwijs (TTO) moet het drie keer uitgelegd krijgen. Dan beheerst deze leerling wel de taal en de stof. TTO leerlingen zijn uiteindelijk ook communicatief sterker dan niet-TTO leerlingen.

Maar slechts een klein aantal scholen in Nederland heeft TTO en dus ook maar een selecte groep studenten maakt kennis met het studeren in het Engels. Daar komt ook nog bij dat de meeste taaldocenten les geven in het Nederlands, en dat de meeste taallessen gaan over grammatica. Twee cruciale fouten waar we eigenlijk niks aan hebben, want met grammatica wordt het lezen van een academische tekst niet makkelijker. Een Engelse les zou zich moeten richten op communicatieve vaardigheden, en niet op grammatica. Docenten die Nederlands spreken in de Engelse les geven de leerlingen niet de mogelijkheid om de taal goed te oefenen, en hun spreekvaardigheid is daarom ook veel zwakker dan bij leerlingen die docenten hebben die Engels spreken in de les. Zolang we Nederlands spreken in de Engelse les (ook op vmbo/havo!), zullen leerlingen niet in staat zijn om de taal goed genoeg te beheersen om in het vervolgonderwijs een opleiding/studie te volbrengen in het Engels. In mijn lessen (of het nou onderbouw of bovenbouw vmbo/havo/vwo is) is Nederlands spreken niet toegestaan, zelfs niet bij de examenteksten en bij grammatica, en na een aantal weken erg moeilijk kijken vinden leerlingen het wel fijner en leuker om les te krijgen in het Engels.

Ten slotte – en ik roep het al heel lang – moeten we af van het huidige Eindexamen. De grote nadruk op leesvaardigheid maakt het voor docenten onmogelijk om op een manier les te geven die leerlingen communicatief sterker maakt. De taal is véél meer dan leesvaardigheid, en we moeten als docenten meer van de universiteit naar de middelbare school halen. Het schrijven van een academisch essay, het lezen van een academische tekst, of het begrijpen van een hoofdstuk uit een Psychologie boek, zouden onderdeel moeten worden van het curriculum aan de middelbare school. Dit geldt niet alleen voor Engels; ook het vak Nederlands kan hier van profiteren.

Eerstegraads docenten zijn vaak academisch geschoold, en kunnen leerlingen in de bovenbouw havo/vwo veel beter voorbereiden op het hbo en de universiteit door in de Engelse en Nederlandse les aandacht te besteden aan taalvaardigheid in het vervolg onderwijs. Maar dit kan niet zolang we allemaal blijven geloven in Stepping Stones (iets wat al lang weg had gemoeten) en geloven dat grammatica het belangrijkste onderdeel van een taal is. Want je kan in de gehele bovenbouw het English Grammar in Use boek (goed boek, btw) studeren met een docent die Nederlands in de les geeft, maar dat maakt je nog niet communicatief sterk genoeg om een WO opleiding te volbrengen in het Engels.

Dus: zolang we les blijven geven zoals we doen, met Stepping Stones en het leesexamen als einddoel, zullen studenten moeite hebben met Engels in het hoger onderwijs. Laten we de docenten in het hoger onderwijs maar de moeite besparen en gewoon college geven in het Nederlands.

Beste NTR, stop gewoon met Sinterklaas.

Persoonlijk vind ik de hele Sinterklaas en Zwarte Piet discussie overbodig en tijdverspilling, vooral omdat wat je ook doet: er is altijd wel één partij wat achtergelaten wordt. Als je het laat zoals het nu is, staat menig linksmens al klaar om boos te zijn en Facebookpagina’s op te richten. Pas je het aan, dan pas je een jarenlange traditie aan. Met andere woorden: wat moeten ze ermee?

De NTR heeft goed gereageerd door aan te geven dat Zwarte Piet langzaam verandert. Linksmensen zijn zich er volgens mij niet van bewust hoe kinderen, en zij die het feest eigenlijk vieren, ernaar kijken. Ik denk dat de verandering van Zwarte Piet eigenlijk veel verder moet gaan. Volgens mij is het tijd dat we zeggen dat we als Nederland – en misschien België – Sinterklaas niet meer vieren.

Want in alle eerlijkheid: Sinterklaas is zelf ook gebaseerd op leugens. Een man die elk jaar uit Spanje komt varen, met z’n Zwarte Pieten, en die cadeautjes rondbrengen naar kinderen? Hm. Ik herinner me nog dat er vorig jaar een artikel stond op de EO Facebookpagina over de “slijpsteen” waarbij ouders konden aangeven hoe ze Sinterklaas vieren. Sommige ouders vierden het niet omdat het liegen tegen je kinderen is. Anderen vierden het wel, maar maakten wel aan hun kinderen duidelijk wat Sinterklaas nou écht is: gewoon een verzinsel, en geen godheid.

De hele Pietendiscussie (het heeft al een naam!) is voor mij meer een bevestiging dat we moeten stoppen met Sinterklaas vieren, dan een zogenaamde “roep om gelijkheid”. Want ik denk dat er vrij weinig – tot geen – mensen zijn die nog echt Zwarte Piet als slaaf zien. Maar het eerlijkst is gewoon stoppen met Sinterklaas vieren, zodat niemand zijn zin krijgt. Bij de Kerstman is iedereen gewoon niet geschminkt. Lekker eerlijk.

Gezocht: ….

Gezocht:

  • [student] developers (XAML/C# of HTML/JS/CSS)
  • studenten Nederlands
  • studenten Engels
  • studenten Frans
  • (web) designers
  • ICT’ers
  • studenten onderwijskunde
  • fotograaf

Tevens zoeken we nog:

Personen die willen participeren in video reclames en foto reclames.

Meer informatie of meewerken? Mail naar scrapbook@bijlesleontes.nl.

 

Het moeilijkste beroep aller tijden

Eén van de vakken die ik volg aan de University of Salford is Change in Contemporary English . We bespreken verschillende ontwikkeling die de taal ondergaat, en dan voornamelijk in de twintigste en eenentwintigste eeuw. Het mooie van Engels studeren in Engeland is dat je meer informatie krijgt over Brits Engels vs. Amerikaans Engels en meer informatie over de verschillende nationale varianten.

Het heeft me wel aan het denken gezet. Als toekomstig leraar staan we voor een lastige klus: veel dingen die wij als L2 Engels sprekenden fout vinden, omdat het in Standard English fout is, beginnen tegenwoordig meer en meer geaccepteerd te worden. Denk bijvoorbeeld aan de who vs. whom discussie.

Maar nu de taal zo snel verandert, en gesproken Engels vaker wordt gebruikt in geschreven Engels, staan wij als (toekomstig) leraren voor een heel lastige opgave: wat is fout? L2 learners zullen er minder moeite mee hebben omdat L2 learners vaak later veranderingen zullen voelen; we zijn ten slotte niet 24/7 met de taal bezig. Om leraren hun werk te laten doen, moeten ze echter wel vasthouden aan prescriptive grammar. Dat is grammatica zoals we het in de boeken hebben staan. Maar die boeken worden niet geüpdate aan de hand van wat er in de praktijk gebeurt. Vaak wordt wel genoemd dat een bepaalde constructie acceptabel is in gesproken taal, maar daar blijft het bij.

De grote vraag is dus: hoe moeten docenten Engels in een L1 en L2 omgeving omgaan met veranderingen in de taal? Moeten we alles maar goedkeuren? Moeten wij in Nederland misschien afstappen van het volgen van Brits Engelse regels en standaarden? Moeten we misschien meer ruimte laten voor variatie en Amerikaans Engels? Er moet in ieder geval over gepraat worden. Wat is jouw standaard?

Noot: L1 en L2 wordt gebruikt om aan te geven dat iets een eerste taal (L1) of tweede taal (L2) is.

Politieagenten zijn net leraren

Hoe vaak heeft een docent geroepen: “Ik ben toch geen politieagent?!”. Nou eigenlijk wel dus. Want leraren en politieagenten zijn hetzelfde.

Ze zijn allemaal streng en macht stijgt veel te snel naar hun hoofd. Ze schreeuwen altijd als ze hun zin niet krijgen – en weten dat ze verdedigd worden – en kunnen altijd maar doen wat ze willen zonder gestraft te worden.

Als ze je mogen zijn ze altijd aardig, en als ze je niet mogen ben je altijd de sjaak. Het zijn altijd de buitenlanders – want blanke kinderen en blanke mensen doen niks –  en nog voor het schooljaar begonnen is (of het nieuwe jaar, wat je ook maar wilt) hebben ze al een hekel aan iedereen met een niet-Nederlandse naam. En ze moeten altijd nét die ene persoon hebben.

Politieagenten zijn lui: ze geven altijd boetes om hun vakantiegeld bij elkaar te sparen. Leraren zijn ook lui: ze doen niks. Nakijken duurt altijd zo lang, wat doen die mensen buiten school? Oh, en ze gaan allebei te ver. Als het fout gaat. En het op internet staat.

Politieagenten en leraren zijn dus net hetzelfde. Ze moeten beiden moeilijke keuzes maken: iets doen en de anderen beschermen of niets doen en het dit keer laten gaan. De leerling die pest in de kraag pakken en laten zien dat hij helemaal niet zo stoer is (en dan het risico lopen dat je morgen op Facebook staat en je baan verliest) of niets doen.

En dan toch maar ingrijpen. Toch maar dat besluit nemen en na twee tellen al spijt hebben. Want je hebt een verkeerde inschatting gemaakt. Zo erg werd de jongen niet gepest – het was alleen maar een woordenwisseling – en zo erg was het gevecht niet – het was waarschijnlijk maar geouwehoer. Verkeerde beslissing, en nu: gevolgen voor mij en alle andere collega’s in Nederland. Racist.

Groenten en de evolutietheorie

Velen zullen versteld staan als ik zeg dat deze video gaat over de evolutietheorie, want ik ben zelf een creationist. Maar toch, dit is een geweldige ontdekking over onze verandering van eetgewoonte over het laatste gedeelte van de evolutie van de mens en de opkomst van verschillende ziekten, en dan met name hartziekten als gevolg van een te hoog cholesterol gehalte.

Overgewicht tolerantiecultuur

Waarschuwing: deze blog gaat over een gevoelig onderwerp. Ik snap dat sommigen zich misschien beledigd kunnen voelen en het onderwerp niet kunnen verwerken. Als dit het geval is stuur me gerust een email voor meer informatie.

Overgewicht tolerantiecultuur. Of overgewicht-tolerantiecultuur. Afgezien van hoe je het schrijft spreekt het woord wel voor zich: we leven in een overgewicht tolerantiecultuur. Een wereld wat overgewicht tolereert. Het feit dat in de VS overgewicht als een handicap wordt omschreven bewijst dit gegeven al helemaal.

En nee, ik bedoel niet dat we nu massaal allemaal elkaar moeten gaan treiteren omdat sommigen ‘een maatje meer’ hebben. Dat is ook niet wat mijn nieuwe woord laat zien, noch waar het woord voor staat. Ook niet over zij die overgewicht hebben als gevolg van een ziekte. Dat is een ongelukkigheid waar helaas niet 1-2-3 een oplossing voor is.

Maar laten we wel eerlijk zijn: wie (behalve een dokter, de Achmea of BasicFit (maar zij willen je geld, dus dan telt het niet)) zegt tegenwoordig nog eerlijk tegen iemand met zwaar overgewicht dat het schadelijk is voor zijn/haar organen? Want dat is iets waar onze overgewicht tolerantiecultuur uiteindelijk wel onder gaat lijden.

In deze discussie is het natuurlijk uitermate belangrijk om te vertellen wat schadelijk is en wat niet. Want lieve lezers, je bent niet dik als je 1.72 bent en 70 kilo weegt, en ook niet als je 1.65 bent en 60 kilo weegt en zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan. En ik denk dat het ook niet aan mij is om iemand dik of niet dik te noemen.

Ik waarschuw alleen maar voor de opkomende overgewicht tolerantiecultuur. Een cultuur waarin we accepteren dat mensen verkeerde keuzes maken, mede beïnvloed door Satanische posterreclames in de bushokjes van chemisch friet of onverteerbare hamburgers. Waarbij het logo zo klein is dat je niet meteen denkt dat het van de McDonald’s is, maar waarbij je onderbewuste het er wel mee associeert. We accepteren dat. En zoals de CEO van McDonald’s ooit zei: “Wij dwingen niemand om ons eten te eten. Als je er teveel van eet wordt je dik, dat weet iedereen.”

Niet alleen McDonald’s is de boosdoener, ook vele grote voedselproducenten en supermarktketens spelen een belangrijke rol in onze overgewicht tolerantiecultuur. Zo weten we dat biologisch vlees gezonder is dan Euroshopper (inmiddels AH Basic) vlees, maar biologisch eten is zó duur, dat velen het niet kunnen betalen. En tsja, dan is het maar een Morabroodje (vol met E-nummers, onverteerbare vetten, zoetstoffen, etc.).

Tuurlijk, bepaalde producten bij McDonald’s zijn inderdaad een verwennerij voor de smaakpapillen en ook ik heb one too many Subwaybroodjes gehad. Maar ook voor mij kwam er een moment waarop ik inzag dat mijn organen niet blij zijn en dat ze niet blijer worden van McDonald’s en Subwaybroodjes. En vanaf dat moment moest ik beginnen met beseffen dat een overgewicht tolerantiecultuur mij niet meer kan helpen.

Nogmaals, en ik kan het niet vaak genoeg onderstrepen en noemen, er is niks mis met stevig, chubby, gezet of hoe je het ook wil noemen en ook ik vind dat een vrouw iets moet hebben “om vast te houden”. Maar dat neemt niet weg dat overgewicht ook heel gevaarlijk kan zijn en dat we er niet omheen moeten kijken. Sommige mensen kunnen afvallen door te sporten, anderen (zoals ondergetekende) moeten drastischere maatregelen nemen en de hele leefstijl wijzigen om er te komen. Maar één ding is zeker: uiteindelijk zullen je organen er blij van worden, en jij zelf ook.

En om af te sluiten met een plot twist: stap één van afvallen is accepteren wie je bent en hoe je eruit ziet. Anders ga je tegen je lichaam vechten en dat is niet de bedoeling; je moet met je lichaam samenwerken.

Begin daarom jouw eigen March Challenge (het kan nog): 30 dagen Forks over Knives, of 30 dagen Vegetariër, of 30 dagen thee zonder suiker, of 30 dagen lopen na het avondeten, of 30 dagen ….

design_01

We’re back!

wp_ss_20150214_0002 (2)

Het is een tijdje stil geweest, maar we zijn er weer! Een nieuwe maand vol uitdagingen volgens het Forks over Knives plan. Voordat ik vanavond of morgen m’n eerste bevindingen uitbreng, eerst een recap van hoe het de afgelopen maanden is gegaan.

Officieel eet ik geen dierlijke producten en dat is te merken: mijn boze gezicht als er ergens toch stiekem melk in zit en dan zet ik het product net zo hard weer terug. Want we willen geen melk. En geen vlees. Dat lukt voor 90% van de gevallen, maar niet altijd; soms heb ik er ook aan toegegeven en heb ik wel wat vlees gehad, maar nooit meer dan twee keer per week.

Opvallend is dat het ‘afvallen’ is gestagneerd: het blijft wisselen tussen een bepaalde marge. Ik hoop dat het deze maand weer daalt, en dat ik uit die marge kom. Met de juiste hoeveelheid sport moet dat zeker wel lukken.

Want ook dat staat op het programma deze maand: sporten! Als er tijd is. En vooral niet teveel. Want het doel is natuurlijk wel dat je dit kan doen zonder je hele programma door de war te gooien.

Al met al ben ik wel tevreden, en heb ik de eerste ‘benchmark’ gehaald. Er staan nog een paar te wachten en de tweede komt in de buurt (elke vijf kilo is een benchmark, of een achievement om in Xbox termen te spreken).

En: ook voor jou is het nog niet te laat! Kijk de film, en laat je overdonderen. Want in 2015 kan je écht gezonder gaan leven en eindelijk echt gaan afvallen.

Meer informatie? http://www.forksoverknives.com

No “good” in goodbye.

“Where’s the “good” in “goodbye”?
Where’s the “nice” in “nice try”?
Where’s the “us” in “trust gone”?
Where’s the “soul” in “soldier on”?
Now I’m the “lone” in “lonely”
‘Cause I don’t own you only
I can take this mistake
But I can’t take the ache from heartbreak
No, I can’t take the ache from heartbreak

Read more: Script – No Good In Goodbye Lyrics | MetroLyrics


The Script heeft in oktober een lied uitgebracht genaamd “no good in goodbye”. Op zich een grappige tekst, maar nog grappiger omdat het een voor taalkundigen interessante vraag stelt: waarom zit er ‘good’ in goodbye?

Als je de tekst van het liedje hoort, kan je stellen dat ze eerder doelen op een semantische betekenis van ‘good’ en het afscheid nemen van iemand als gevolg van het uit elkaar gaan. Toch kunnen we kijken naar waar het vandaan komt en waarom ‘good’ dan in goodbye zit.

We beginnen onze zoektocht in hét woordenboek der Engelse taal namelijk Google Translate The Oxford English Dictionary. Daar vinden we niet alleen de betekenis van het woord, maar ook wanneer het voor het eerst is opgeschreven. In de betekenis van het afscheid nemen zien we de eerste referentie in een late vorm van Middel Engels, haast tegen Vroeg Modern Engels aan. In 1575 schreef G. Harvey (Gabriel) al in zijn Letter-book:

“To requite your gallonde of godbwyes, I regive you a pottle of howedyes”

Nou ken ik het boek niet, en kan ik niet weten of het in vers geschreven is, maar je kan wel zien dat er wel een vorm van rijm ontstaat (yes – yes).

Daarnaast valt nog iets op: good is geschreven met 1 o in plaats van het gebruikelijke 2. Dit is natuurlijk voor een reden. Hier kom ik later op terug.

Vervolgens kijken we naar een quote uit J. Taylor’s Great Eater of Kent:

“His courtesie is manifest; for he had rather haue one farewell than 20 Godbwyes”

(let op dat haue hier have is, omdat in vroegere teksten de v en u op een andere manier werd gebruikt) We zien in deze zin dat het zelfs met een hoofdletter geschreven is. In latere teksten verschuift het van godbwyes naar good-bye en uiteindelijk good bye. Wij zijn het uiteindelijk weer gaan schrijven als goodbye; iets wat pas in de 20e eeuw weer terug komt.

Het woordenboek zegt verder dat goodbye niet komt van een combinatie van goed en doei (goeddoei), maar eerder van een verkorte versie van “God be with you”. Het gebruik van “God be with you” bij het vertrek van iemand zal dan wel iets zijn wat al langere tijd gebruikelijk is, en wat in de Middeleeuwen (rond 1300) ook is opgeschreven in een tekst van William I naar onder andere AEdelmaer in de Oud Engelse vorm: “God be mid ihu”. Het woordenboek zegt ook dat “God be with (of mid) you” traditioneel gebruikt werd als een “expression of good wishes on parting”.

God is dus uiteindelijk vervangen door ‘good’, om beter aan te sluiten bij andere groeten zoals good day, goodnight,

Dus, als antwoord op  The Script:
There is no good in goodbye, simply because it didn’t came from good, but from God.

Dus, de volgende keer als je het uitmaakt met je vriendin/vriend zeg je niet ‘goodbye’ maar zeg je ‘God be with you on your new journey without me’.

bron: OED, Third Edition, December 2014. Through the University of Groningen library website.

Link naar het liedje: https://www.youtube.com/watch?v=ho9xM9n2USA

Welkom, onderwijs 3.0 (of 10).

Toen ik in november naar College Tour met Bill Gates ging, was mijn vraag: “Hoe ziet u het onderwijs over 4 jaar?” Met Bill Gates zijn interesse in onderwijs en de jeugd in gedachte, leek dit mij wel een goede vraag. Helaas kwam ik niet aan de beurt en moesten we het doen met oninteressante cliché vragen over Apple en hun producten.

Toch denk ik dat Gates, ondanks dat hij (dan wel niet full-time) bij Microsoft werkt en Technology Advisor is voor de nieuwe CEO, niet had geantwoord: “Wacht maar tot 21 januari 2015. Windows 10.”, want ik denk dat wat gisteravond is gepresenteerd veel meer voor het onderwijs kan betekenen dan dat Microsoft heeft laten doorschijnen.

Want wat is het grote probleem met het onderwijs op dit moment (afgezien van verhoogde normen, dure leenstelsels en leerlingen die zich misdragen)? Inderdaad, we hangen tussen het digibord en een boek in. Aan de ene kant heb je scholen die pronken met iPad onderwijs. Aan de andere kant heb je mensen die beweren (en ik hoor daarbij) dat je boeken en de pen nooit moet vervangen voor een digitaal tablet. Aan jou de keuze: wat vind jij?

Zo’n 8 jaar geleden kreeg mijn middelbare school zijn eerste digibord. Een aardrijkskunde leraar mocht toen een digibord uitproberen in zijn lessen, en hij heeft het toch wel goed kunnen gebruiken. Maar, je kon niet én een pen én de wisser pakken, want dan werkte het niet. Je kon ook niet op het bord schrijven zonder het 4x te moeten kalibreren. En je mocht het bord niet verschuiven, want anders hing de beamer niet goed en werkte het al helemaal niet. En ohja, Windows XP was nog niet zo ver dat hij alles aan kon, dus eigenlijk kon je er alleen maar mee schrijven (en hij kon naar je wijzen met de pen als je stout was). Al met al: dra. ma. Toen kwam de klopjacht op het krijtbord want het bestuur had massaal digiborden besteld en die werden super snel geïnstalleerd; tot het grote verdriet van enkele oudere leraren en enkele leerlingen: het krijtbord hoorde er toch wel een beetje bij.

Dit was een beter succes dan het eerste bord wat er ooit was. We verschoven van Windows XP naar Windows 7 en afgezien van het bord wat door de kwaliteit van de muur wel eens scheef ging hangen of leraren die er met de whiteboardmarker op schreven was het een succes. Toch was mijn mening (toen ik die mocht hebben) de laatste 3 jaar: wat een rotzooi. Het leek veel beter dan dat het was. De software was 3x niks, je moest het om de haverklap kalibreren en je kon niet eens je informatie delen met leerlingen. En er was een beamer, wat betekende dat er op de rug van de leraar altijd wel iets stond. Toen ik zelf begon bijles te geven maakte ik maar de overstap naar OneNote. Hierdoor konden mijn leerlingen de aantekeningen en opgaven thuis nalezen.

Terug naar gisteravond. Microsoft heeft mijn haat voor digiborden eindelijk weggenomen met de Microsoft Surface Hub (en daarmee bedoel ik niet de app): een 84″ scherm die draait op Windows 10 en waarom je met een pen kan schrijven. In hun presentatie hadden ze het steeds over vergaderingen, maar in mijn hoofd veranderde het digibord van hel naar hemel. Omdat het camera’s en sensoren heeft, kan je het van afstand met de hand bedienen: het geven van een PowerPoint presentatie (of PowerPoint les) is eindelijk modern geworden. Daarnaast is het whiteboard gedeelte te gebruiken zonder dat je een programma moet opstarten. Als je de pen pakt, opent OneNote Whiteboard meteen. I-de-aal. Hallo onderwijs 3.0 (of “10”).

Ook heeft het een ingebouwde webcam. Oké, ouders (en mama) die dit lezen: privacy! Maar laat dat maar voor GroenLinks en laten wij nu vooruit denken. Een leerling in vwo 6 is afwezig omdat hij/zij ziek is, en ik als leraar ga vandaag toch echt Shakespeare’s Hamlet behandelen en daar moet hij wel bij zijn. Geen paniek: we starten een Skype gesprek. De leerling kan dan thuis meekijken wat ik op het bord schrijf en kan gewoon meedoen met de les. Zijn we ook van het excuus: “maar ik was ziek” af.

Het scherm wordt geleverd met touch-friendly versies van Office (Word, PowerPoint, Excel) en dus een goede versie van OneNote. Omdat Microsoft ook de OneNote versie heeft voor studenten en docenten (die dus met elkaar in verbinding staan), kunnen leerlingen meekijken via het bord, en eventueel via hun eigen tablet of laptop. Daardoor is het ook geschikt voor het hoger onderwijs. Ik kan nog wel een tijdje doorgaan, maar dan wordt dit essay wel heel lang.

Ten slotte: hologrammen. Microsoft heeft ‘vriend en vijand’ (nu jij weer, Apple) verrast met hun HoloLens: een bril die je digitale wereld om jou heen projecteert middels hologrammen. Ideaal voor het MBO en hoger onderwijs (misschien niet voor English Language and Culture, maar ok.) om meer uit het onderwijs te halen. Bekijk de video op de website en wees astonished.

Dus, zij die van het onderwijs houden: Microsoft heeft er zelf niks over gezegd, maar ik denk dat hun Surface Hub en Windows 10 het onderwijs eindelijk zal verbeteren en de stap tussen de technologie en het onderwijs kleiner zal maken. Word ik ooit rector (of directeur-bestuurder [aka koning]) op een school dan zeg ik: weg met de SMARTboards en iPads en op naar de Surface Hubs, Windows 10 (dan wel misschien een ander nummer) en Surface tablets. Cause boy, they got something going on.

win10-surface-hub-960